Deel dit:

Collega Cristel Collard loopt in de zomerweken mee bij een ouderenzorg-organisatie. Ze beschrijft wat haar opvalt binnen de muren van het zorgcentrum.

Het is rustig in het huis. Zojuist hebben de bewoners gegeten en nu is het tijd om te rusten. De verzorgenden en verpleegkundigen zijn druk met het maken van overdrachten en het plannen van roosters. Ik weet als nieuweling even niet wat te doen. Dan wordt een idee geopperd. Misschien kan ik langsgaan bij een bewoonster op de eerste etage?

Ze wordt omschreven als een aardige mevrouw, ze heeft dementie, maar is altijd in voor een praatje. Ik loop naar haar kamer. Onwennig. Ik ben toch bij iemand thuis en kom zo maar even ongevraagd binnen. Voorzichtig klop ik op haar deur. Ik mag binnenkomen. “Dag mevrouw, mijn naam is Cristel en ik loop een paar dagen mee. Vindt u het goed als ik me even kom voorstellen?’ Mevrouw kijkt me aan, neemt me in haar op, schuift het puzzelboek opzij en nodigt me uit om plaats te nemen. Ik kijk om me heen op zoek naar een gespreksonderwerp. In haar kamer staan poppen die zijn uitgedost in prachtige kleren. Ze veert op als ze hoort dat ik er meer van wil weten. Ze haalt twee grote fotoboeken uit de kast. Ik krijg een inkijkje in haar passie: het maken van poppenkleren. Ik bewonder haar werk, haar ogen beginnen te twinkelen.

Na een half uur bekruipt me weer het onwennige gevoel. Ik wil me niet opdringen en besluit te gaan. “Ga je weer? Ik heb nog meer te vertellen.” Het ongemakkelijke gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon. Mevrouw praat over de watersnoodramp die haar familie trof en over de oorlog. Hoe ze onder de grond schuilden voor de soldaten. En hoe ze in Stramproy terechtkwam. Ja, er zitten gaten in haar geheugen. Klopt het verhaal? Ik weet het niet. Maar haar emoties zijn echt. Ik luister vol aandacht. Dan wordt op de deur geklopt, er is koffie. Mevrouw neemt dankbaar het kopje aan. Ze benadrukt nog maar eens hoe fijn ze het heeft. Haar opgewekte humeur werkt aanstekelijk. Weer geklop. Mevrouw is nodig. De ‘zuster’ staat met een grote wasmand voor de deur. “Mijn klusje; ik vouw de was. Doe ik graag!” Ik neem afscheid. Blij dat ik dit uurtje met haar heb doorgebracht. “Meiske, kom nog maar eens terug. Ik vond het gezellig."

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Vul je profiel aan

Ik ben






Bedankt voor je aanmelding.