Deel dit:

Collega Cristel Collard loopt komende in de zomerweken mee bij een ouderenzorg-organisatie. Ze beschrijft wat haar opvalt binnen én buiten de muren van het zorgcentrum.

Moet je in de wieg gelegd zijn voor het vak van verzorgende of verpleegkundige? Ik weet het niet. Maar ik heb wel iemand leren kennen die hier geboren voor lijkt te zijn: Ingrid. Ingrid is Verzorgende IG bij Rust in Roy. Maar ze wordt geplaagd door schouderklachten. Zo ernstig dat ze onder het mes moest. Ze heeft veel pijn. Werken kan al een paar maanden niet meer. Voor de fysieke pijn slikt ze medicatie. Maar als ik Ingrid ontmoet zie ik ook hartenpijn; ze mist ‘haar’ bewoners. En de bewoners missen haar. De oplossing: op bezoek bij Ingrid!

En zo kwam het dat we op een zonnige dag op visite gingen bij Ingrid thuis. Vier bewoners van het zorgcentrum en hun begeleiders hadden zin in dit uitje. Met zijn allen in een bus op naar een plaatsje in de Belgische grensstreek. Het voelde als een schoolreisje. Na een rit van zo’n twintig minuten was er dan eindelijk het weerzien. Daar stond Ingrid op de oprit, stralend ‘haar’ bewoners te verwelkomen. Er werd gelachen, er werd geknuffeld. Een weerzien dat niet warmer kon.

 

Zoals gezegd; Ingrid heeft het zorgen in het bloed zitten. Ze had haar broer en vader (beiden ook behept met het zorg-gen) geregeld om te helpen met de rolstoelen en om de gasten een mooie middag in haar tuin te bezorgen. Er was versgebakken appelcake, drankjes in overvloed en verkoelend ijs. Onder de zorgvuldig opgehangen doeken voor de nodige schaduw werden herinneringen opgehaald en grapjes verteld. We mochten nog niet gaan, want de schoenen moesten uit. Even met de voeten in een fris zwembadje. De gasten zagen het niet meteen zitten, maar na wat aandringen (‘Ingrid kriet auch alles vaerdig’) gingen de sokken uit en de voeten het water in. Blije gezichten. Hoe mooi kan een zomermiddag in juli zijn?

Twee uur later maakt het bezoek zich op om weer naar huis te gaan. Iedereen heeft genoten. Er wordt afscheid genomen, geknuffeld en elkaar het beste gewenst. Zwaaien doen we totdat we het huis niet meer zien. Het is stil in de bus. Iedereen is in gedachte. Ik ook. Kun je geboren zijn voor dit vak? Ik weet het nog steeds niet, maar Ingrid komt wel dicht in de buurt.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief

Vul je profiel aan

Ik ben






Bedankt voor je aanmelding.